Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam…

Kar … Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam! Uyandırmayın beni uyanamam. Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına, Allah aşkına, gök, deniz aşkına Yağsın…

Bir döneme “tepeden” bakmak…

Gölde bir sabah ritüeli

Ekmeğinin peşinde…

Bu yol nereye gider?

Herkes gönlünce bir yol arıyor kendine. Ama bir gün, bir ses haykıracak göklerden: “Herkesin yolu kendine varır, arama başka yerde.”…

“Umudumuz çocuklarımızdır bizim”

Efsaneler değer kaybetmez

Yeşilçam’ın “güzelleri ve jönleri”